Jo King - Passing Thoughts (2010) van "Het Beeld Geeft De Aanwijzing" door Jan Groenendijk

Jo King - Passing thoughts (2010)

Een vrouw en een jongen in een treincoupe. Zij kijkt uit het raam. Zoals treinreizigers dat kunnen doen. Een beetje verveeld, nadenkend. Zonder eigenlijk veel van het landschap te zien. Hij kijkt naar haar. Misschien denken zij allebei na over iets wat de ander heeft gezegd. Of toch over het landschap of over helemaal niets. De trein passeert Zaltbommel. Op de achtergrond de Gasthuistoren. Maar je krijgt het gevoel dat er iets niet klopt. Kan je de toren vanuit de trein eigenlijk wel zo zien als je vanuit de richting Den Bosch komt? En waar is de Sint Maartenskerk gebleven? ‘Het is het laatste wat ik heb gemaakt’, zegt Jo. ‘Zoals veel van mijn schilderijen na foto’s te hebben geschoten. Mijn fototoestel is mijn schetsboek. Elke week fotografeer ik alles wat mijn belangstelling trekt, mensen, dieren, objecten, zaken die te snel passeren om te schetsen. Een voltooid schilderij is eigenlijk een collage van op zichzelf staande foto’s. Op zoek naar het idee dat in de foto zit verscholen’. Kijkend naar zijn werk lijkt het of Jo is gebiologeerd door de stad. En door mensen. Hij vertelt dat zijn moeder stillevens schildert, zijn vader landschappen. ‘Ik moest iets anders gaan doen. Mensen schilderen. De schoonheid van de mens vastleggen, ongeacht of ze naakt of gekleed zijn. Maar wel met het landschap op de achtergrond. Zoals mijn vrouw en zoon in “Passing thoughts”. Oorspronkelijk heette het “Spots and stripes”, verwijzend naar hun jurk en shirt. Het is een herinnering aan het recente bezoek van mijn zoon die nog in Engeland woont (waar Jo vandaan komt). De achtergrond laat zien dat wij nu hier, in Zaltbommel, wonen. Qua kleur en opzet zijn in mijn schilderijen verschillende achtergronden mogelijk. Soms geheel wit, soms - zoals in dit schilderij - met luchten’.

Jo bladert door albums vol foto’s. Het is duidelijk dat hij niet alleen wordt beïnvloed door Egon Schiele en Andrew Wyeth, maar ook door schilders die de fotografie gebruikten om een kunstwerk te creëren zoals Alphonse Mucha en Norman Rockwell. Tijdens hun leven wisten slechts weinigen dat zij dat deden. Pas tegenwoordig worden zij gewaardeerd als fotograaf én schilder. Doorbladerend wordt Jo’s passie voor films uit het midden van de vorige eeuw duidelijk. Ik herken Humprey Bogart en Lauren Bacall, maar ook Frank Sinatra, Louis Armstrong en Marilyn Monroe. ‘In veel van hun films is het spel van licht en schaduw essentieel’, zegt hij en verwijst naar fotografen die de glamour van Hollywood vastlegden. Maar ook naar de schilder Caravagio (1571-1610). ‘Misschien ben ik zowel een fotograaf als een schilder. Ik leg het leven vast in navolging van andere fotografen, maar ik werk meer ontspannen als ik een model teken dat maar drie minuten poseert. Misschien moet ik meer afstand nemen van de fotografie. Ik schilder en teken wat ik kan zien, wat ik beleef. In Spanje werd ik beïnvloed door de manier waarop licht en schaduw driedimensionale vormen definiëren. Die vormen vertaal ik naar een tweedimensionaal beeld. Ik leerde daar ook gebruik te maken van schaduwen’. Een foto van de Gasthuistoren, omlijst door een treurwilg, maakt duidelijk wat hij bedoelt. Het laat bovendien zien hoe hij fotografisch vastgelegde beelden op uiteenlopende manieren verwerkt in zijn schilderijen. Als een hommage aan de stad waar hij woont.

Olie op board, 70 x 50 cm.

 

Home
Galerie
Exposities
Jo King
Contact